Dekh vichārī dīlmāñ tārā deh ne, nathī reyāno ek ghaḍī nirdhār re
Mamtā moṭī khoṭī bājī khel chhe, bhuñḍap kero māthe lemāñ bhār re;
Varṇāgī māñ vaṇpe pāne hārlo, upar rāto māto rañg no khel re
Bhītar kācho bhekh dharī ne bol re, fogaṭ farto karto kuḍā fel re – 1
Ātma sādhan kāi na kīdhuñ ālsuñ, vishay māñ vīṭāṇo bāre mās re
Harijan sāthe het na kartāñ āvalyuñ, kapṭī tāro koṇkare vishvās re – 2
Dhum thyo dhan samjī ne bhelu karyuñ, martāñ sudhī na kharchyuñ na
khāl re
Devānañd kahe madh mākhī luṭāy chhe, hāth ghasī ne pāmar tuñ pastāy re – 3
દેખ વિચારી દીલમાં તારા દેહ ને, નથી રેયાનો એક ઘડી નિરધાર રે
મમતા મોટી ખોટી બાજી ખેલ છે, ભુંડપ કેરો માથે લેમાં ભાર રે;
વરણાગી માં વણપે પાને હારલો, ઉપર રાતો માતો રંગ નો ખેલ રે
ભીતર કાચો ભેખ ધરીને બોલ રે, ફોગટ ફરતો કરતો કુડા ફેલ રે – ૧
આત્મ સાધન કાઈ ન કીધું આળસું, વિષય માં વીટાણો બારે માસ રે
હરિજન સાથે હેત ન કરતાં આવળ્યું, કપટી તારો કોણ કરે વિશ્વાસ રે – ૨
ધુમ થયો ધન સમજી ને ભેળુ કરયું, મરતાં સુધી ન ખર્ચ્યું ન ખાળ રે
દેવાનંદ કહે મધમાખી લુટાય છે, હાથ ઘસીને પામર તું પસ્તાય રે – ૩
